De Tao van Waarheid
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat waarheid betekende dat men gelijk had.
Dus vochten zij met:
woorden, meningen, ideologieën en overtuigingen alsof overwinning waarheid kon bewijzen.
Maar hoe harder zij schreeuwden, hoe verder waarheid leek te verdwijnen.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Wat is waarheid?”
De meester nam hem mee naar een stille vijver.
“Vertel mij wat je ziet,” zei hij.
De leerling keek naar het water.
“Ik zie de lucht, de bomen en mezelf.”
Toen gooide de meester een steen in de vijver.
Het water begon direct te bewegen en het beeld verdween.
“En nu?” vroeg de meester.
“Nu zie ik niets helder meer.”
De meester glimlachte zacht.
“Zo werkt ook de geest van de mens.”
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij door een drukke stad.
De leerling zag mensen:
discussiëren, manipuleren, liegen en elkaar bestrijden uit angst om ongelijk te hebben.
Iedereen sprak over waarheid.
Bijna niemand zocht haar werkelijk.
“Waarom liegen mensen zoveel?” vroeg de leerling.
De meester keek naar de menigte.
“Omdat het ego vaak liever comfortabel leeft in illusie dan nederig in waarheid.”
De wind streek zacht langs de straten.
“En hoe vindt een mens waarheid?” vroeg de leerling.
De meester keek naar de heldere hemel boven alle chaos.
“Niet door harder te schreeuwen.”
Hij wees naar de vijver die langzaam weer tot rust kwam.
“Maar door stil genoeg te worden om vervorming te herkennen.”
De leerling keek naar het kalme water waarin de wereld opnieuw helder verscheen.
Toen sprak de meester:
“Waarheid heeft geen behoefte aan manipulatie, lawaai of dwang.”
Hij glimlachte zacht.
“Alleen het ego heeft dat.”