De Tao van Spontaniteit
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat zij alles moesten controleren.
Dus planden zij:
ieder moment, ieder gesprek, ieder resultaat en iedere stap vooruit.
Maar hoe meer zij probeerden het leven vast te houden, hoe verder het leven zelf leek weg te glippen.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Waarom voelen kinderen vaak levendiger dan volwassenen?”
De meester nam hem mee naar een veld waar kinderen speelden in de regen.
Zij lachten, renden, vielen en stonden weer op zonder zich zorgen te maken over hoe zij eruitzagen.
“Waarom zijn zij zo vrij?” vroeg de leerling.
De meester glimlachte zacht.
“Omdat zij nog niet voortdurend nadenken over hoe zij zouden moeten zijn.”
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij door een grote stad.
De leerling zag mensen:
hun woorden zorgvuldig berekenen, hun emoties onderdrukken, en voortdurend proberen controle te houden over hoe anderen hen zagen.
Iedereen leek gespannen.
Bijna niemand leek werkelijk aanwezig.
“Waarom verliezen mensen hun spontaniteit?” vroeg hij.
De meester keek naar een vogel die plotseling opvloog uit een boom zonder twijfel of planning.
“Omdat het ego bang wordt voor verlies van controle.”
De wind streek zacht door de straat.
“Maar meester… is spontaniteit niet gevaarlijk?”
De meester schudde rustig zijn hoofd.
“Onbewuste impulsiviteit is iets anders dan spontane aanwezigheid.”
Hij wees naar een rivier die moeiteloos haar weg vond zonder kaart of schema.
“Ware spontaniteit ontstaat wanneer een mens zo aanwezig wordt dat hij niet voortdurend hoeft te forceren.”
De leerling dacht lang na.
“Dus spontaniteit betekent niet zomaar alles doen wat in je opkomt?”
De meester glimlachte zacht.
“Nee.”
Hij keek naar de dansende bladeren in de wind.
“Het betekent leven zonder voortdurend gevangen te zitten in angst, berekening en zelfcontrole.”
De stad maakte nog steeds lawaai om hen heen.
Toen sprak de meester:
“De angstige mens probeert alles vast te zetten.
De impulsieve mens laat zich meeslepen door iedere prikkel.”
Hij keek rustig naar de bewegende rivier.
“Maar de bewuste mens leert bewegen met het leven zonder zichzelf daarin kwijt te raken.”
De leerling keek zwijgend naar de spelende kinderen in de regen.
En voor het eerst begreep hij:
dat spontaniteit niet betekent leven zonder bewustzijn… maar leven zonder voortdurend verwijderd te raken van het huidige moment.