De Tao van Schoonheid
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat schoonheid betekende:
perfectie, jeugd, symmetrie en bewondering.
Dus verborgen zij:
rimpels, littekens, ouderdom en kwetsbaarheid alsof imperfectie iets was om te vrezen.
Maar hoe harder zij perfectie nastreefden, hoe verder zij verwijderd raakten van echte schoonheid.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Wat is ware schoonheid?”
De meester nam hem mee naar een oude tuin vol bloemen in verschillende stadia van bloei.
Sommige stonden open in volle kleur.
Andere verloren al hun bladeren.
Toch voelde de tuin volledig in harmonie.
“Welke bloem is het mooist?” vroeg de meester.
De leerling keek lang maar kon geen antwoord geven.
De meester glimlachte zacht.
“Precies.”
Daarna liepen zij door een grote stad.
De leerling zag mensen die voortdurend probeerden:
jonger te lijken, meer bewondering te krijgen, en een perfect beeld van zichzelf te tonen.
Maar achter veel gezichten zag hij onzekerheid.
“Waarom voelen zoveel mooie mensen zich ongelukkig?” vroeg hij.
De meester keek naar een stille oude vrouw die met zachte ogen brood uitdeelde aan een kind.
“Omdat schoonheid die alleen van buiten leeft altijd bang blijft om te verdwijnen.”
De leerling werd stil.
“En hoe ontstaat echte schoonheid?”
De meester wees naar de ondergaande zon die de wereld verlichtte zonder zichzelf te willen bewijzen.
“Wanneer een mens zo aanwezig wordt dat liefde, rust en waarheid door hem heen zichtbaar worden.”
De wind bewoog zacht door de tuin.
Toen sprak de meester:
“Uiterlijk trekt de ogen aan.
Maar bewustzijn raakt het hart.”
Hij keek rustig naar de hemel.
“En wat het hart werkelijk raakt, veroudert nooit.”