De Tao van Passie

In de oude wereld geloofden mensen dat passie betekende dat men altijd harder moest rennen.

Dus vulden zij hun dagen met:

Maar hoe harder zij joegen, hoe sneller hun vuur veranderde in uitputting.

Toen vroeg een leerling aan de meester:

De meester bracht hem naar een smid die rustig een zwaard smeedde.

Geen haast.

Geen onrust.

Alleen volledige aandacht.

De leerling keek verbaasd.

“Maar hij werkt helemaal niet fanatiek.”

De meester glimlachte zacht.

“Dat komt omdat vuur niet hetzelfde is als chaos.”

Daarna liepen zij langs een drukke stad waar mensen schreeuwden over:

Iedereen leek gedreven.

Maar bijna niemand leek werkelijk levend.

“Waarom voelen zij zich zo leeg?” vroeg de leerling.

De meester antwoordde:

Hij wees naar de zon die zonder lawaai de wereld verwarmde.

“Ware passie hoeft niet te schreeuwen.”

De leerling werd stil.

“En hoe herkent een mens echte passie?”

De meester keek rustig naar zijn handen.

“Wanneer iets je energie geeft terwijl je het doet, in plaats van je langzaam leeg te trekken.”

De wind bewoog zacht door de bomen.

Toen sprak de meester:

Maar passie die verbonden is met bewustzijn wordt een vuur dat licht geeft zonder te vernietigen.”