De Tao van Onze Gedachtestroom
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat iedere gedachte de waarheid was.
Dus volgden zij blind:
hun angsten, hun oordelen, hun verlangens en hun zorgen alsof iedere gedachte een bevel was.
Maar hoe meer zij hun gedachten geloofden, hoe onrustiger hun geest werd.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Waarom denkt mijn hoofd voortdurend?”
De meester nam hem mee naar een rivier die snel door de bergen stroomde.
Takjes, bladeren en schuim bewogen mee met de stroom.
“Kun je het water stoppen?” vroeg de meester.
De leerling schudde zijn hoofd.
“De rivier beweegt vanzelf.”
De meester glimlachte zacht.
“Zo werkt ook de gedachtestroom.”
Daarna gingen zij zitten onder een boom.
De leerling sloot zijn ogen en merkte:
herinneringen, fantasieën, angsten, plannen en oude gesprekken die voortdurend door zijn bewustzijn trokken.
“Waarom houdt het nooit op?” vroeg hij.
De meester keek naar de wolken die langzaam door de lucht dreven.
“Omdat de geest beweging produceert zoals het hart bloed pompt.”
De leerling werd stil.
“Maar meester… hoe vindt een mens dan rust?”
De meester wees naar de hemel achter de wolken.
“De wijze mens probeert niet iedere gedachte te bevechten.”
Hij keek rustig naar de rivier.
“Hij leert herkennen dat hij niet de stroom is…” De wind streek zacht door de bladeren.
“…maar degene die de stroom waarneemt.”
De leerling keek opnieuw naar het water.
Voor het eerst zag hij dat de rivier bleef bewegen zonder dat hij erin hoefde te springen.
Toen sprak de meester:
“Een onbewuste mens wordt meegesleurd door iedere gedachte.”
Hij keek naar de stille bergen.
“Maar een bewuste mens leert ruimte te laten tussen gedachte en reactie.”
De rivier stroomde verder zonder einde.
En de leerling begreep eindelijk:
dat innerlijke vrede niet ontstaat wanneer gedachten verdwijnen… maar wanneer bewustzijn niet langer door iedere golf wordt meegesleept.