De Tao van Ontvankelijkheid
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat kracht betekende dat men altijd moest weten, spreken en sturen.
Dus vulden zij hun dagen:
met meningen, met plannen, met overtuigingen en met antwoorden.
Maar hoe voller zij werden van zichzelf, hoe minder ruimte er overbleef voor iets nieuws.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Wat is ontvankelijkheid?”
De meester nam hem mee naar een lege kom.
Hij hield de kom omhoog.
“Waarom kan deze kom water ontvangen?” vroeg hij.
“Omdat zij leeg is,” antwoordde de leerling.
De meester glimlachte zacht.
“Precies.”
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij naar een bergweide.
De regen viel zacht uit de hemel.
Het water verzamelde zich niet op de hoge rotsen.
Het stroomde naar de laagten.
“Waarom blijft het water daar?” vroeg de meester.
“Omdat de laagte bereid is te ontvangen.”
De meester knikte.
De wind streek zacht door het gras.
Daarna liepen zij door een grote stad.
De leerling zag mensen:
luisteren om te antwoorden, leren om gelijk te krijgen, en spreken zonder werkelijk te horen.
Iedereen wilde zenden.
Bijna niemand wilde ontvangen.
“Waarom is ontvankelijkheid zo moeilijk?” vroeg hij.
De meester keek naar een glas dat tot de rand gevuld was.
“Wat gebeurt er wanneer ik hier nog meer water in giet?”
“Dan stroomt het over.”
De meester glimlachte zacht.
“Zo gaat het ook met een geest die denkt dat hij alles al weet.”
De leerling dacht lang na.
“Maar meester… betekent ontvankelijkheid dat een mens overal mee akkoord moet gaan?”
De meester schudde rustig zijn hoofd.
“Nee.”
Hij wees naar een boom.
De boom ontving:
zonlicht, regen, wind en seizoenen.
Maar hij bleef toch zichzelf.
“Ontvankelijkheid betekent niet dat je jezelf verliest.”
Hij keek rustig naar de leerling.
“Het betekent dat je open genoeg blijft om te leren, te groeien en te begrijpen.”
De leerling werd stil.
Ze kwamen bij een oude wijze die aandachtig luisterde naar een kind.
“Waarom luistert hij zo aandachtig?” vroeg de leerling.
De meester glimlachte.
“Omdat wijsheid weet dat waarheid soms verschijnt uit onverwachte richtingen.”
De avond viel langzaam.
Toen sprak de meester:
“De gesloten mens hoort alleen wat zijn overtuigingen bevestigt.”
Hij keek naar de open hemel.
“De ontvankelijke mens blijft beschikbaar voor wat het leven hem wil leren.”
De wind bewoog zacht door de nacht.
“Want veel inzichten komen niet naar degene die het hardst spreekt…” Hij keek naar de lege kom.
“…maar naar degene die ruimte heeft om te ontvangen.”
De leerling keek zwijgend naar de kom.
En voor het eerst begreep hij:
dat ontvankelijkheid geen zwakte is… maar een stille kracht.
Want alleen wat open is kan worden gevuld.
De volle kom ontvangt niets.
De lege kom ontvangt alles.
Zo ontdekt de wijze dat groei niet alleen ontstaat door te zoeken.
Soms ontstaat zij door open te blijven voor wat naar je toe wil komen.