De Tao van Ongeduldigheid
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat alles sneller moest.
Dus maakten zij:
snellere machines, kortere wachttijden, directe communicatie en systemen waarin bijna ieder verlangen onmiddellijk vervuld kon worden.
Maar hoe sneller de wereld werd, hoe rustelozer de mens werd.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Waarom zijn mensen tegenwoordig zo ongeduldig?”
De meester nam hem mee naar een bamboebos.
“Hoe lang duurt het voordat bamboe groeit?” vroeg hij.
De leerling haalde zijn schouders op.
“Niet lang?”
De meester glimlachte zacht.
“Jarenlang gebeurt er bijna niets zichtbaar.”
De leerling keek verbaasd.
“En toch groeit onder de grond eerst een sterk wortelstelsel.”
De wind streek zacht door het bos.
“Pas daarna schiet de bamboe omhoog.”
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij door een grote stad.
De leerling zag mensen:
boos worden door kleine vertragingen, direct resultaat verwachten, en voortdurend gefrustreerd raken wanneer het leven niet snel genoeg bewoog.
Iedereen wilde onmiddellijk oogsten.
Bijna niemand wilde nog rijpen.
“Waarom maakt snelheid mensen zo onrustig?” vroeg hij.
De meester keek naar een vrucht die te vroeg van de boom was gehaald.
“Wat te vroeg wordt geforceerd,” zei hij zacht, “verliest vaak diepte, stevigheid en smaak.”
De leerling dacht lang na.
“Maar meester… is snel handelen dan verkeerd?”
De meester schudde rustig zijn hoofd.
“Snelheid is niet het probleem.”
Hij wees naar een rivier die soms snel stroomde en soms langzaam.
“Het probleem ontstaat wanneer een mens niet meer kan verdragen dat sommige dingen tijd nodig hebben.”
De stad bleef jagen om hen heen.
De meester keek naar:
mensen die onmiddellijk antwoorden wilden, direct succes verwachtten, en nauwelijks nog stilte, wachten of onzekerheid konden verdragen.
“Het ego wil directe bevrediging,” zei hij zacht.
Hij keek rustig naar de bamboe.
“Maar bewustzijn begrijpt dat ware groei vaak onzichtbaar begint.”
De wind bewoog zacht door de hoge stengels.
Toen sprak de meester:
“De ongeduldige mens trekt voortdurend aan de bloem om haar sneller te laten groeien.”
Hij glimlachte zacht.
“Maar de wijze mens verzorgt de wortels en vertrouwt het proces.”
De leerling keek zwijgend naar het bamboebos.
En voor het eerst begreep hij:
dat ongeduldigheid niet ontstaat omdat het leven te langzaam beweegt… maar omdat het ego vergeten is hoe het moet vertrouwen.