De Tao van het Manifesteren
Terug naar het overzichtIn de oude wereld vroeg een leerling aan de meester:
"Meester, hoe manifesteer ik wat ik verlang?" De meester glimlachte.
"Wat bedoel je met manifesteren?" De leerling antwoordde direct:
"Mijn dromen werkelijkheid maken." De meester knikte. "Kom mee." Ze liepen naar een akker.
Een boer was bezig met zaaien.
Rustig.
Aandachtig.
Zonder haast.
De leerling keek toe.
"Wat doet hij?" vroeg de meester.
"Hij zaait." "En wanneer oogst hij?" "Over enkele maanden." De meester glimlachte.
"Waarom oogst hij niet vandaag?" De leerling moest lachen.
"Omdat dat onmogelijk is." Ze gingen zitten aan de rand van het veld.
De meester pakte een zaadje op.
"Kijk hier eens naar." De leerling nam het in zijn hand.
Het stelde weinig voor.
Klein.
Onopvallend.
Bijna waardeloos.
"Zie je de boom?" vroeg de meester.
"Welke boom?" "Die in dit zaadje verborgen zit." De leerling keek opnieuw.
"Nee." De meester knikte.
"Dat is begrijpelijk." De wind streek over het land.
Toen sprak de meester:
"Veel mensen denken dat manifesteren betekent dat je iets sterk genoeg moet wensen." De leerling luisterde aandachtig.
"Maar verlangen alleen laat geen boom groeien." De meester wees naar de boer.
"Wat heeft hij gedaan?" "Gezaaid." "Nog iets?" "De grond voorbereid." "Nog iets?" "Water gegeven." "Nog iets?" "Gewacht." De meester glimlachte.
"Precies." Ze liepen verder.
Onderweg kwamen zij een man tegen.
De man zat dagelijks te dromen over rijkdom.
Maar hij ondernam niets.
"Wat manifesteert hij?" vroeg de meester.
De leerling keek naar de man.
"Vooral fantasieën." Even later ontmoetten zij een vrouw.
Zij had een visie.
Leerde.
Werkte.
Maakte fouten.
Probeerde opnieuw.
Bleef trouw aan haar richting.
Langzaam veranderde haar leven.
"En zij?" vroeg de meester.
De leerling glimlachte.
"Zij manifesteert." De meester knikte.
"Veel mensen verwarren verlangen met manifestatie." Hij keek naar de horizon.
"Maar de natuur kent een andere wet." "Welke wet?" vroeg de leerling.
De meester wees naar de akker.
"Intentie." "Handeling." "Volharding." "Tijd." De leerling dacht na.
Dat klonk veel minder magisch dan de verhalen die hij had gehoord.
Maar ook veel logischer.
Ze gingen zitten aan een rivier.
Het water stroomde onverstoorbaar richting zee.
"Zie je deze rivier?" vroeg de meester.
"Ja." "Waarom bereikt zij uiteindelijk de oceaan?" De leerling dacht na.
"Omdat zij blijft stromen." De meester glimlachte.
"Niet omdat zij de oceaan visualiseert." De leerling moest lachen.
De zon begon langzaam onder te gaan.
Toen sprak de meester:
"Manifesteren begint met een gedachte." Hij wees naar zijn hoofd.
"Maar gedachten alleen veranderen weinig." Daarna wees hij naar zijn handen.
"De wereld reageert op wat je doet." De wind werd zachter.
"Een mens kan duizend keer verlangen naar gezondheid." "Maar zonder beweging verandert er weinig." "Een mens kan verlangen naar wijsheid." "Maar zonder studie blijft hij onwetend." "Een mens kan verlangen naar liefde." "Maar zonder openheid blijft hij alleen." Plotseling begreep de leerling iets.
Manifesteren was geen magie.
Het was samenwerking.
Tussen visie en actie.
Tussen droom en discipline.
Tussen verlangen en werkelijkheid.
De eerste sterren verschenen.
De meester stond op.
"Onthoud dit." "De fantaserende mens verlangt." "De scheppende mens handelt." Hij wees naar de akker.
"De natuur beloont niet de wens." Hij glimlachte.
"Zij beloont het zaad dat geplant wordt." De leerling keek naar het veld.
En hij begreep:
dat manifesteren niet betekent dat de wereld zich aanpast aan zijn verlangen.
Het betekent dat hij zichzelf afstemt op datgene wat hij wil laten ontstaan.
De mens die slechts verlangt, wacht op verandering.
De mens die manifesteert, werkt samen met verandering.
Want een droom zonder handeling blijft een droom.
Maar een droom die wordt gevoed door intentie, discipline, geduld en actie, heeft de kracht om werkelijkheid te worden.
Zoals een boom verborgen ligt in een zaadje, zo ligt iedere mogelijkheid verborgen in een eerste stap.