De Tao van het Ego
Terug naar het overzichtIn de oude wereld probeerden mensen voortdurend groter te worden.
Zij verzamelden:
bezit, status, volgers, titels en bewondering.
En hoe meer zij verzamelden, hoe leger zij zich voelden.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Wat is het ego?”
De meester pakte een spiegel en hield die voor het gezicht van de leerling.
“Wat zie je?” vroeg hij.
“Mijzelf,” antwoordde de leerling.
De meester glimlachte.
“Dat denkt het ego ook.”
De leerling begreep het niet.
Dus nam de meester hem mee naar een drukke markt.
Daar schreeuwden mensen:
“Kijk naar mij.”
“Luister naar mij.”
“Ik weet het beter.”
“Ik verdien meer.”
“Ik ben belangrijk.”
De meester zei zacht:
“Het ego is een honger die zichzelf probeert te vullen met de aandacht van de wereld.”
De leerling keek om zich heen en zag vermoeide ogen achter trotse gezichten.
Toen vroeg hij:
“Hoe overwint een mens het ego?”
De meester schudde langzaam zijn hoofd.
“Wie tegen het ego vecht, geeft het opnieuw aandacht.”
Hij wees naar een oude boom die stil langs de markt stond.
“De wijze mens hoeft niet kleiner te worden.
Hij hoeft alleen te stoppen met zichzelf voortdurend centraal te zetten.”
De leerling werd stil.
“En wat gebeurt er dan?” vroeg hij.
De meester glimlachte terwijl de wind door de bladeren bewoog.
“Dan verandert ‘ik’ langzaam in ‘ons’.
En waar het ego verdwijnt, kan bewustzijn weer ademen.”