De Tao van Hebzucht

In de oude wereld geloofden mensen dat geluk ontstond uit méér.

Dus verzamelden zij:

Maar hoe voller hun huizen werden, hoe leger hun harten voelden.

Toen vroeg een leerling aan de meester:

De meester nam hem mee naar een man die water droeg in een emmer zonder bodem.

De man bleef lopen, blijven vullen, blijven zoeken.

Maar de emmer werd nooit vol.

“Zie je het?” vroeg de meester.

De leerling knikte langzaam.

“Hij probeert een gat te vullen dat niet met water gevuld kan worden.”

De meester glimlachte.

“Zo werkt hebzucht.”

Daarna liepen zij door een grote stad.

De leerling zag mensen:

En toch zag hij weinig vrede.

“Waarom hebben zij nooit genoeg?” vroeg hij.

De meester wees naar de horizon.

“Omdat verlangen geen einde kent wanneer een mens zichzelf vergeten is.”

De leerling werd stil.

“En hoe bevrijdt een mens zich van hebzucht?”

De meester plukte een appel van een boom en gaf hem aan een hongerig kind.

“Door te ontdekken,” zei hij zacht, “dat overvloed begint wanneer een mens leert brengen in plaats van alleen halen.”

De wind bewoog rustig door de bladeren.

Toen sprak de meester:

Maar wie leert delen, ontdekt dat er vaak al genoeg was.”