De Tao van Goedheid
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat goedheid zwak was.
Dus bewonderden zij:
macht, hardheid, slimheid en overwinning.
Maar hoe harder de wereld werd, hoe leger zij zich vanbinnen voelden.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Waarom kiezen zo weinig mensen voor goedheid?”
De meester gaf hem een zaadje en zei:
“Plant dit.”
De leerling stopte het zaadje in de grond en wachtte.
Na een tijdje zei hij ongeduldig:
“Er gebeurt niets.”
De meester glimlachte zacht.
“Goedheid groeit vaak onder de oppervlakte voordat de wereld haar kan zien.”
Dagen later verscheen een kleine groene spruit.
De meester wees ernaar.
“Kwaad maakt veel lawaai,” zei hij.
“Maar goedheid werkt stil.”
Daarna liepen zij door een drukke stad.
De leerling zag mensen:
vechten om gelijk, elkaar gebruiken, en steeds meer nemen.
Maar in een stille straat zag hij ook:
een vrouw die een vreemdeling hielp, een man die eerlijk bleef terwijl niemand keek, en een kind dat zijn brood deelde.
“Waarom vallen deze mensen minder op?” vroeg hij.
De meester keek naar de zon die zonder woorden licht gaf aan iedereen.
“Omdat echte goedheid zichzelf niet hoeft te bewijzen.”
De leerling werd stil.
“En wat is dan de Tao van goedheid?”
De meester glimlachte.
“Dat een wijze mens begrijpt dat de wereld niet verandert door harder te schreeuwen…” Hij keek naar het kleine plantje in de aarde.
“…maar doordat genoeg mensen blijven voeden wat leven geeft.”