De Tao van Genot
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat genot hetzelfde was als geluk.
Dus zochten zij:
meer smaak, meer bezit, meer prikkels, meer vermaak en meer ervaringen. Steeds opnieuw.
Want wat vandaag voldoening gaf, voelde morgen alweer gewoon.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Wat is genot werkelijk?”
De meester nam hem mee naar een boomgaard.
Daar hing een rijpe perzik aan een tak.
De meester plukte de vrucht en gaf haar aan de leerling.
De leerling proefde.
De vrucht was heerlijk.
“Was dat aangenaam?” vroeg de meester.
“Ja,” antwoordde de leerling.
“En is daar iets mis mee?”
“Nee.”
De meester glimlachte zacht.
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij door een grote stad.
De leerling zag mensen:
eten zonder honger, kopen zonder behoefte, consumeren zonder tevredenheid, en voortdurend zoeken naar een volgende prikkel.
Iedereen zocht genot.
Bijna niemand leek vervuld.
“Waarom maakt genot mensen niet gelukkig?” vroeg hij.
De meester keek naar iemand die zout water dronk.
“Wat gebeurt er wanneer een dorstig mens zout water drinkt?”
“Zijn dorst wordt groter.”
De meester knikte langzaam.
“Zo werkt genot wanneer het de plaats van vervulling probeert in te nemen.”
De wind streek zacht door de straat.
“Maar meester… waarom verlangen mensen er dan zo naar?”
De meester wees naar een vlinder die van bloem naar bloem vloog.
“Omdat genot natuurlijk is.”
Hij keek rustig naar de leerling.
“Het leven kent schoonheid, smaak, liefde, muziek en vreugde.”
De leerling knikte.
“Dus genot is niet verkeerd?”
“Nee.”
De meester glimlachte zacht.
“Maar het wordt een meester wanneer het een dienaar had moeten zijn.”
De leerling dacht lang na.
Ze kwamen bij een muzikant.
De man speelde met volledige aandacht.
Niet voor applaus.
Niet voor geld.
Maar uit liefde voor de muziek.
Hij straalde meer vreugde uit dan velen die voortdurend achter genot aan renden.
“Waarom?” vroeg de leerling.
De meester keek naar de muzikant.
“Omdat er een verschil bestaat tussen genieten en najagen.”
De avondzon kleurde de hemel goud.
Toen sprak de meester:
“De onbewuste mens gebruikt genot om leegte te vergeten.”
Hij keek naar de drukke stad.
“Maar de bewuste mens geniet zonder zich eraan vast te klampen.”
De wind bewoog zacht door de bomen.
“Want wat mooi is, mag genoten worden.”
Hij keek naar de rijpe perzik.
“Maar wie zijn geluk afhankelijk maakt van genot, wordt uiteindelijk slaaf van verlangen.”
De leerling keek zwijgend naar de wereld om hem heen.
En voor het eerst begreep hij:
dat genot een prachtige gast kan zijn... maar een slechte koning.
Geniet van wat het leven schenkt.
Maar zoek je vervulling niet in wat komt en gaat.
Want genot raakt de zintuigen.
Maar vrede raakt de ziel.
En wie vrede heeft gevonden, kan van genot genieten zonder erdoor gevangen te worden.