De Tao van de Haat
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat haat hen sterk maakte.
Dus koesterden zij:
wrok, boosheid, afgunst en vijandschap alsof het bescherming was.
Maar hoe langer zij haatten, hoe zwaarder hun hart werd.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Waarom verspreidt haat zich zo snel?”
De meester gaf hem een kooltje vuur en zei:
“Houd dit vast om het naar je vijand te gooien.”
De leerling pakte het vast en voelde direct de hitte.
“Maar meester… ik verbrand mezelf.”
De meester knikte rustig.
“Zo werkt haat.”
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij door een drukke stad.
Overal zag hij mensen:
oordelen, schelden, verdelen en elkaar bestrijden alsof vernietiging vrede kon brengen.
“Waarom stoppen zij niet?” vroeg hij.
De meester keek naar de menigte.
“Omdat haat het ego laat geloven dat pijn verdwijnt wanneer zij wordt doorgegeven.”
De leerling dacht lang na.
“En hoe eindigt haat?”
De meester wees naar een oude boom die zelfs schaduw gaf aan degene die hem wilde omhakken.
“Haat overwint men niet door meer haat.”
De wind bewoog zacht door de bladeren.
Toen sprak de meester:
“Wanneer een mens haat voedt, vergiftigt hij eerst zijn eigen bewustzijn.
Maar wanneer bewustzijn sterker wordt dan wond en ego, kan zelfs pijn veranderen in begrip.”
De leerling keek naar de ondergaande zon.
En voor het eerst begreep hij:
dat haat luid is, maar liefde uiteindelijk sterker omdat zij niet vernietigt wat zij aanraakt.