De Tao van Bewustzijn
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat zij slechts hun lichaam, hun gedachten en hun naam waren.
Dus leefden zij voortdurend:
in reactie, in gewoonte, in angst en in verlangen zonder ooit werkelijk stil te staan bij wie er keek achter al die beweging.
Maar hoe voller hun leven werd, hoe leger zij zich vanbinnen voelden.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Wat is bewustzijn?”
De meester nam hem mee naar een helder bergmeer.
Het water weerspiegelde:
de lucht, de bomen, de wolken en de sterren.
“Wat zie je?” vroeg de meester.
“De wereld,” antwoordde de leerling.
Toen gooide de meester een steen in het water.
Direct brak het beeld uiteen.
De leerling keek verbaasd.
“Waar is de weerspiegeling gebleven?”
De meester glimlachte zacht.
“De hemel verdween niet.”
De kringen bewogen langzaam verder over het meer.
“Alleen het oppervlak werd verstoord.”
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij door een grote stad.
De leerling zag mensen:
haastig leven, voortdurend reageren, zich verliezen in emoties, meningen en eindeloze gedachten.
Iedereen leek ergens door meegesleept te worden.
Bijna niemand leek werkelijk aanwezig.
“Waarom leven zoveel mensen onbewust?” vroeg hij.
De meester keek naar de drukke menigte.
“Omdat veel mensen denken dat zij hun gedachten zijn.”
Hij wees naar de lucht boven de stad.
“Maar bewustzijn is niet de wolk…” De wind streek zacht langs hun gezichten.
“…het is de ruimte waarin de wolk verschijnt.”
De leerling dacht lang na.
“Maar meester… hoe ontwaakt een mens?”
De meester wees naar het stille meer dat langzaam opnieuw helder werd.
“Wanneer hij begint waar te nemen zonder zich voortdurend met iedere gedachte, emotie of rol te identificeren.”
De leerling werd stil.
Voor het eerst merkte hij:
de ruimte tussen zijn gedachten, de stilte achter zijn emoties, en een aanwezigheid die altijd al aanwezig leek te zijn geweest.
Toen sprak de meester zacht:
“Een onbewuste mens wordt voortdurend meegesleept door wat hij ervaart.”
Hij keek rustig naar de bergen.
“Maar een bewuste mens ontdekt langzaam dat hij niet alleen de ervaring is…” De zon weerspiegelde in het kalme water.
“…maar ook het bewustzijn dat alles waarneemt.”
De leerling keek zwijgend naar het meer.
En voor het eerst begreep hij:
dat bewustzijn niet iets is wat een mens moet creëren… maar iets wat zichtbaar wordt wanneer de innerlijke ruis langzaam tot stilte komt.