De Tao van Bescheidenheid
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat zij groter werden door zichzelf voortdurend te tonen.
Dus spraken zij over:
hun successen, hun kennis, hun bezit en hun belangrijkheid alsof waarde alleen bestond wanneer zij gezien werd.
Maar hoe harder zij zichzelf bewezen, hoe onrustiger hun hart werd.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Wat is bescheidenheid?”
De meester nam hem mee naar een rijstveld in de zomer.
Daar zag de leerling aren die zwaar waren van korrels diep naar de aarde buigen.
Maar de lege aren stonden recht omhoog.
“Waarom buigen de volle aren?” vroeg de leerling.
De meester glimlachte zacht.
“Omdat wat werkelijk gevuld is, geen behoefte heeft om groter te lijken.”
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij door een grote stad.
De leerling zag mensen:
opscheppen, zich vergelijken, en voortdurend proberen hun waarde te bewijzen.
Iedereen wilde belangrijk lijken.
Bijna niemand straalde rust uit.
“Waarom zoeken mensen zoveel bevestiging?” vroeg hij.
De meester keek naar een oude ambachtsman die in stilte prachtig werk maakte zonder zijn naam ergens op te zetten.
“Omdat het ego voortdurend bang is om onzichtbaar te zijn.”
De leerling dacht lang na.
“Maar meester… betekent bescheidenheid dat een mens zichzelf klein moet maken?”
De meester schudde rustig zijn hoofd.
“Bescheidenheid is niet jezelf minder maken.”
Hij wees naar de zon die alles verwarmde zonder ooit over zichzelf te spreken.
“Het is geen behoefte meer hebben om groter te lijken dan je bent.”
De wind streek zacht door het rijstveld.
Toen sprak de meester:
“De arrogante mens probeert bewondering te verzamelen.
De onzekere mens probeert zichzelf te bewijzen.”
Hij keek rustig naar de buigende aren.
“Maar de wijze mens begrijpt dat ware waarde vanzelf zichtbaar wordt zonder lawaai.”
De leerling keek zwijgend naar het veld.
En voor het eerst begreep hij:
dat bescheidenheid geen zwakte is… maar de rust van iemand die niets meer hoeft te bewijzen.