De Tao van Bereidwilligheid
Terug naar het overzichtIn de oude wereld geloofden mensen dat verandering begon wanneer de omstandigheden veranderden.
Dus wachtten zij:
op een beter moment, op meer zekerheid, op meer kennis, op meer tijd en op meer vertrouwen.
Maar terwijl zij wachtten, bleef hun leven vaak hetzelfde.
Toen vroeg een leerling aan de meester:
“Wat is bereidwilligheid?”
De meester nam hem mee naar een akker.
Daar zag de leerling twee boeren.
De eerste boer sprak voortdurend over zijn plannen.
Hij wilde zaaien, bouwen en oogsten.
Maar telkens vond hij een reden om nog even te wachten.
De tweede boer wist niet alles.
Hij had niet alle antwoorden.
Maar hij begon.
Hij maakte fouten.
Hij leerde.
Hij groeide.
En uiteindelijk oogstte hij.
“Waarom?” vroeg de leerling.
De meester glimlachte zacht.
“Omdat bereidwilligheid belangrijker is dan perfecte omstandigheden.”
De leerling werd stil.
Daarna liepen zij door een grote stad.
De leerling zag mensen:
wachten met liefhebben tot zij zekerheid hadden, wachten met creëren tot zij perfect waren, wachten met veranderen tot zij zich er klaar voor voelden.
Iedereen verlangde naar groei.
Weinigen waren bereid de eerste stap te zetten.
“Waarom is dat zo moeilijk?” vroeg hij.
De meester keek naar een gesloten deur.
“Veel mensen denken dat bereidheid volgt op zekerheid.”
Hij opende de deur.
“Maar meestal verschijnt zekerheid pas nadat een mens bereid is geworden.”
De wind streek zacht door de straat.
“Maar meester… wat betekent bereidwilligheid precies?”
De meester wees naar een zaadje.
“Dit zaadje weet niet hoe groot de boom zal worden.”
Hij legde het in de aarde.
“Maar het is bereid om open te breken.”
De leerling dacht lang na.
“Dus bereidwilligheid betekent openstaan?”
De meester knikte langzaam.
“Openstaan om te leren.
Openstaan om fouten te maken.
Openstaan om te groeien.
Openstaan om verrast te worden.”
Ze kwamen bij een rivier.
De rivier wist niet precies welke bochten zij zou tegenkomen.
Toch bleef zij stromen.
“Zie je?” vroeg de meester.
“Het leven beloont vaak niet degene die alles weet…” Hij keek naar het water.
“…maar degene die bereid is om verder te gaan.”
De avond viel langzaam.
Toen sprak de meester:
“De angstige mens wacht tot alle risico's verdwenen zijn.”
Hij keek naar de horizon.
“De bereidwillige mens begrijpt dat sommige deuren pas zichtbaar worden wanneer hij begint te lopen.”
De wind bewoog zacht door de nacht.
“Want groei vraagt geen perfectie.”
Hij glimlachte zacht.
“Zij vraagt bereidheid.”
De sterren verschenen boven hen.
En voor het eerst begreep de leerling:
dat veel kansen niet verloren gaan omdat mensen niet kunnen... maar omdat zij niet bereid zijn.
De gesloten hand ontvangt weinig.
Het gesloten hart leert weinig.
Maar wie bereid is om te luisteren, te leren, te proberen en te groeien, ontdekt dat het leven veel meer mogelijkheden bevat dan hij ooit had vermoed.
Want bereidwilligheid is de deur waardoor ontwikkeling binnenkomt.